“Kimseler kurtaramazdı beni ölümden başka.” Ülkü Tamer’in ardından…

1937 yılında Gaziantep’te doğan Ülkü Tamer, ilk şiir kitabını 1954 yılında çıkan Kaynak dergisinde yayınladı. Cemal Süreya, “Yazacaklarını merak ettiğim az sayıda şairden biri.” diyordu onun için… İkinci Yeni’nin edebiyatımıza kazandırdığı şairlerden biriydi.

Mehmet Doğan, “Yüzyılımız Türk Şiiri” adlı antolojisinde şunları söyler: “İlk şiirlerinden son şiirlerine kadar çocuksu duyarlığı, dünyaya hayranlıkla, şaşkınlıkla bakışı ve muzip çocuk yaklaşımını (Hem dersini bilmiyor / Hem de şişman herkesten ) hiçbir zaman yitirmedi. Ülkü Tamer’den yakınılacak tek konu, olsa olsa, bu kadar az yazmış ve yazıyor olması olabilir.” Ülkü Tamer’in hatırası için, onu en güzel şiirleriyle yâd edelim:

 

Ölümdü Adı

Ölümdü adı onu ilk gördüğümde,

Sonraları da hiç değişmedi;

Kalesinden gösterdiler bir şehrin onu,

Onu gördüm ve ormanı gördüm uzakta,

Ne yapsam değişmeyecekti adı.

 

Bir kılıç verdiler bazı savaşlar için,

Arkasından bir ev kurdular bana;

Bir kazma verdiler bazı savaşlar için,

Arkasından bir ev kurdum onlara;

Akşamları çiçeklerle uğraştım biraz,

Yaşlanır, çiçek olurdu bazı komşularım,

Akşamlar yemek yerdim bazılarıyla;

Biz toplandıkça büyürdü ölüm, adı ölümdü,

Şehir büyüdükçe azar, çıkardı çarşılara

 

Adı ölümdü çünkü onu yarattığımız zaman,

Her akşam kanardı dudaklarındaki kuş

Ölümdü adı, ona her gece taşındığımda

Alışkın olduğum bir darağacından,

Gülerken boğazının karanlık boşluğuna

Ölümdü, sokaklarında dolaşırdı şehrin,

Saat kulesini getirmişti uykularıma.

 

O kadar ölümdü ki, o kadar da çalışkan,

Kimseler kurtaramazdı beni ölümden başka.

(Soğuk Otların Ardında’dan)

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.