Oruç Aruoba’dan Özlem Çekene Kılavuz

Haiku adı verilen şiiri türünün Türkçede en güzel örneklerini veren Oruç Aruoba, önemli felsefi metin çevirileri de olan çok çok değerli bir kalem. Ne yazmışsa ne çevirmişse okunacak, şunun şurasında kaç isim sayılabilir ki? Uzak adlı kitabında, Özlem Çekene Kılavuz başlığı altında yazdıkları, okunur, sonra yeniden okunur, sonra bir daha okunur:

Özlem, gidip görmek istemen –

ama, gidememen, görememen;

gene de, istemen…

*

Özlem, görememenin yoğunluğudur.

*

Özlem şimdi, özleyenin, özlenenin kendisini özlemesini

isteyen duygudur – özleyenin özlenen; özlenenin

özleyen olmasını isteyen duygu:-

 

“Şimdi, burada, birlikte” diyen duygu…

Özlem, örneğin, işitmeyeceğinibildiğin birisine –

yalnızca ona; ama, kendi kendine – “Neredesin?”

diye seslenmendir.

*

Özlem, kendini azaltması gereken çabalarla bile, kendini

çoğaltır.

*

Özlemin varlığı, yokoluşu içindir; ama, yokolamadığı

için, varolur.

*

Özlem, heryerinde, gezinir…

*

Özlem, uzaklığın ayıramadığıdır.

Özlem, uzaklıkta ayrılmamışlıktır.

Özlem, ayrılmamış uzaklıktır.

Özlem, ayrılamayan uzaktalıktır.

*

Özlem budur işte:

Bomboş bir varlık ve dopdolu bir yokluk…

*

Özlem, dilektir:-

“Lütfen bu gece üşümesin-”

“Lütfen bu gece acılanmasın –”

“Lütfen bu gece rahat uyusun—”

Özlem, paylaşılamayan paylaşılmışlıktır.

*

Özlem, özleyenin özlenen ile yeniden buluşma olasılığı

arttıkça, ya da zamanı yaklaştıkça, -garip ya işte,

azalacağı yerde, çoğalır:-

*

Özlem yakar – herşeyi…

 

Oruç Aruoba, “Uzak”, Metis Yayınları, İstanbul, 2012

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.